จาก exteenbolg มาสู่ wordpress…ชีวิตของใครคนหนึ่ง ก็ยังน่าเบื่อหน่ายอยู่อย่างนั้น
แต่งนิยายไปวันๆ เล่นเกมส์ไปวันๆ อ่านหนังสือ ฟังเพลง วาดรูปไปวัน…เป็นการใช้ชีวิตที่ซ้ำซาก จำเจ ทั้งน่าเบื่อแต่ก็สงบสุข
แต่วันที่ 19 นี้ อะไรๆก็จะเริ่มเปลี่ยนไปแล้ว
เด็กผู้หญิงที่เคยได้แต่จินตนาการถึงโลกกว้าง กำลังจะได้ออกไปเผชิญโลกแห่งความจริง
ณ โรงเรียนบ้านน้ำคำน้อย จังหวัดอุบลราชธานี…คือสถานๆที่เรากำลังจะไป กับทริปค่ายอาสาพัฒนาชนบทของมหาวิทยาลัยที่เคยได้ใฝ่ฝันไว้ว่า สักครั้งหนึ่ง ฉันจะต้องไปให้ได้ ไปดูให้รู้ว่าชาวบ้านคนอื่นๆเขาใช้ชีวิตกันยังไง เขาลำบากกันแค่ไหน เขาต้องพบกับอะไรบ้าง…ส่วนหนึ่ง เพื่อเก็บเป็นข้อมูลในการเขียนนิยาย แต่อีกส่วนหนึ่ง…คือเสียงเรียกร้องจากหัวใจให้ทำอะไรบางอย่างเพื่อคนอื่นบ้าง
เราสะดวกสบายมาตลอดสิบแปดปี…สิ่งไหนอยากได้ ก็มักจะได้…โรงเรียนมัธยมสอนให้เรารู้จักรับใช้ รู้จักเอาใจเขามาใส่ใจเรา แต่นั่นก็เป็นเพียงแค่ทฤษฏี
แต่นี่…เรากำลังจะออกไปผจญโลกกว้างแล้ว…นอนกับดิน กินกับควาย ไปไถนา ไปผจญกับความลำบากนับร้อยประการ
ขอให้ทริปนี้ เป็นทริปที่ทุกคนต่างมีความสุข มีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้า เป็นความทรงจำที่ดีและมีความสุข
ขอให้โลกนี้มีแต่ความสุข ขอให้ในหลวงจงทรงพระเจริญ…ขอให้ประเทศไทย กลับสู่ความสามัคคีโดยเร็ว
- ปลาทองตาบวม -
